Ρίγος

Για κάποιο λόγο ανεξήγητο,
κάθε φορά ρίγος διαπερνά την ύπαρξη μου
και χωρίς καν να κοιτάξω,
ξέρω πως είσαι εδώ.

Είναι φορές που η οπτική επαφή
είναι περιττή,
μιας και την ψυχοσυναλλαγή αναλώνει,
εμποδίζει, αλλοτριώνει, φθείρει.

Αν όμως οι ψυχές μας είναι άφθαρτες,
πως είναι αυτό το πράγμα εφικτό;

κ ε ν ό

Ένα στίγμα στο άφθαρτο σου
είναι πλέον η ύπαρξη μου·
βέβαια, δεν ήταν ανάγκη

αφού στην καρδιά μου
με το καρμπόν του πόνου
αποτυπώθηκε η μορφή σου
και δεν είσαι πια εδώ.

Αν όμως εσύ απουσιάζεις,
τι μου προξενεί το ρίγος αυτό;



Γράφει η Ρένια Τσάπρα

(Βρείτε τη Ρένια στο Instagram και στο GoοdReads)