Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ο Ανδρέας Πετρόπουλος απαντά...


Τον Ανδρέα Πετρόπουλο τον γνωρίζουμε μέσα από τα άρθρα του - τόσο στο προσωπικό του blog όσο και σε άλλες σελίδες που αρθρογραφεί, από τις μουσικές του επιλογές στο ραδιόφωνο, τις ατέλειωτες συζητήσεις και το χαρακτηριστικό χιούμορ του (όποιος ακούσει εκπομπές του, θα αντιληφθεί για ποιο πράγμα μιλάω). Η ιδιαίτερη πένα του, τα θέματα που προσεγγίζει και ο δυναμικός χαρακτήρας του είναι μονάχα μερικά από τα χαρακτηριστικά του που αξίζει να αναφέρουμε· έτσι, για να έχετε μία πρώτη εικόνα του καλεσμένου μας.
Σε αυτή τη συνέντευξη θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να πω μερικά πράγματα για τη γνωριμία μου με τον Ανδρέα. Μία βροχερή μέρα του χειμώνα σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας· εκεί, μέσα σε μερικές ώρες, είπαμε τόσα πράγματα που ίσως δύο άλλοι άνθρωποι να χρειάζονταν μερικά χρόνια για να τα συζητήσουν. Έφυγα από την πρώτη μας γνωριμία με μία αίσθηση ανακούφισης και έμπνευσης.
Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, εν τούτοις, ας περάσουμε στην ουσία... και στις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες απαντήσεις του.



Πότε ξεκίνησες να γράφεις;



Ξεκίνησα να γράφω στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών περίπου. Ως μουσικός άλλωστε, είχα εστιάσει στη δύναμη των στίχων που ήταν αυτοί που έδιναν σάρκα κι οστά στις συνθέσεις μου. Είχα πάντα την τρέλα να γράφω στίχους κλεισμένος στο δωμάτιο μου, θυμάμαι μια μέρα, είχε μπει η μητέρα μου και είχε δει διασκορπισμένες κόλλες Α4 παντού, τσαλακωμένα χαρτιά και δεν πίστευε στα μάτια της. 

Βέβαια, ήταν πάντα αυτή που άκουγε πρώτη τις στιχουργικές μου δημιουργίες και διάβαζε τα κείμενά μου και πάντα με ενθάρρυνε στο να συνεχίσω. Λίγα χρόνια πιο μετά, έκανα την πρώτη μου απόπειρα να δημιουργήσω κάτι δικό μου απ' το μηδέν κι έφτιαξα το blog μου που είχε τον τίτλο «Αθόρυβα και Μυστικά» και λίγο πιο μετά μετονομάστηκε σε Feeligs & Thoughts (τίτλο που διατηρώ μέχρι και σήμερα).





Θυμάσαι τον εαυτό σου να αγαπά το διάβασμα - δεν εννοώ το σχολικό - από μικρή ηλικία;


Ναι, από μικρή ηλικία δεν είχα αγάπη καθόλου στο σχολικό διάβασμα μιας και το ανέφερες. Βαριόμουν πάντα να διαβάσω κι ευτυχώς είχα την τύχη να γεννηθώ σε μια πολύ ελεύθερη οικογένεια που δεν ένιωθα την παραμικρή πίεση στο να κάτσω να διαβάσω. Οι γονείς μου με είχαν πείσει ότι δεν μπορούμε να γίνουμε όλοι επιστήμονες, δάσκαλοι και χημικοί παρ' όλα αυτά πέρασα στη σχολή των ονείρων μου· το τμήμα Μουσικών Σπουδών ΕΚΠΑ. 

Απ' την πρώτη στιγμή και συγκεκριμένα στην ηλικία των δέκα ετών περίπου ξεκίνησα να διαβάζω ελαφρά μυθιστορήματα κι όπως όλα τα παιδιά πήγα κι εγώ δειλά-δειλά αργότερα προς Χάρι Πότερ μεριά κι η αλήθεια είναι πως ήταν κι απ' τα πρώτα βιβλία που ξεκίνησα να διαβάζω όταν η μητέρα μου, μού έκανε δώρο το πρώτο βιβλίο της σειράς. 





Απ' ότι ξέρω το blog σου το έχεις αρκετά χρόνια. Όταν ξεκίνησες το όλο εγχείρημα, το blogging ήταν εξίσου διαδεδομένο - όπως και σήμερα;


Ξεκίνησα ν' ασχολούμαι με το blogging το 2010 όπου και δημιούργησα το προσωπικό μου blog. Το όλο εγχείρημα ήταν κάτι καινούργιο για εμένα κι ήθελα εκτός απ' το ραδιόφωνο να επεκταθώ και σε άλλους τομείς κι έτσι λοιπόν ξεκίνησα να γράφω. Απ' την πρώτη στιγμή είδα την αγάπη του κόσμου προς τα κείμενά μου. 

Εκείνη την εποχή δεν ήταν τόσο διαδεδομένο κι ήταν δύσκολο ένας blogger να μπορέσει εύκολα να γίνει γνωστός. Δεν υπήρχε αυτή η ραγδαία εξέλιξη των Social Media όπως υπάρχει σήμερα κι όλοι γράφαμε με σκοπό να τα βγάλουμε από μέσα μας κι όχι να κερδίσουμε κάτι όπως συμβαίνει σήμερα· πράγμα βέβαια που έχει επιβάλλει η κρίση στην οποία βρισκόμαστε.





Πλέον γράφεις και σε άλλες - ομολογουμένως αρκετά γνωστές ιστοσελίδες· ασχολείσαι ακόμη με την προσωπική σου ιστοσελίδα;


Ναι αρθρογραφώ και σε άλλες σελίδες γιατί είναι αυτό που σου είπα και παραπάνω, το blogging σου ανοίγει και πόρτες πέρα απ' την προσωπική σου ιστοσελίδα κι έχεις την δυνατότητα να απευθυνθείς σ' ένα μεγαλύτερο κοινό. Κάπου εδώ, θέλω να τονίσω ότι μόνο άψογες συνεργασίες έχω να θυμάμαι απ' την στιγμή που ξεκίνησα ν' αρθρογραφώ και θεωρώ ότι έχω σταθεί τυχερός σ' αυτό και πολύ χαίρομαι γι΄αυτό. 

Η προσωπική μου ιστοσελίδα είναι το παιδί μου, όπως ένα παιδί δεν θα σταματήσεις ποτέ να το κανακεύεις έτσι και στο blog μου. Λόγω φόρτου και χρόνου δεν ανεβάζω συχνά κείμενα αλλά όταν θα έχω μία αφορμή για να πω κάτι, να μεταφέρω βιωματικές εμπειρίες και συναισθήματα, τότε θα γράψω. Το blogging άλλωστε δεν σταματά ποτέ! 





Ποια είναι η βασική πηγή έμπνευσής σου;


Η μικρογραφία της κοινωνίας μας είναι η βασική πηγή έμπνευσης. Μέσα απ' τα Social Media και την κοινωνική ζωή μας μπορούμε να εμπνευστούμε και να ταυτιστούμε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ας πούμε είναι η οικογένειά μας, οι φίλοι μας και ο κοινωνικός μας περίγυρος. 





Έχουν υπάρξει περίοδοι της ζωής σου που να μην μπορείς να γράψεις;


Στις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής μου συνήθως μπορώ και γράφω και αναλύω τα πάντα, καθώς είναι η ανάγκη για να τα βγάλεις από μέσα σου και να μην τα κρατάς για πάντα και να σε βασανίζουν πράγματα και καταστάσεις. Όταν όλα μου πάνε τέλεια ας πούμε (θα με πεις ανάποδο) σκαλώνω και δεν μπορώ να γράψω εύκολα. Άλλωστε τα εύκολα είναι για εκείνους που τα παρατάνε στην πρώτη δυσκολία. Ευτυχώς δεν είμαι απ' αυτούς. Πάντα μία αποτυχία φέρνει την επιτυχία. Είτε αυτό είναι σε επαγγελματικό επίπεδο, είτε σε προσωπικό. 





Τι σου αρέσει να διαβάζεις;


Χτύπησες φλέβα! Την περίμενα αυτήν την ερώτηση. Μου αρέσει να διαβάζω κυρίως ψυχολογικά και θρίλερ. Οι αγαπημένοι μου συγγραφείς είναι ο Jo Nesbo και ο Καζινσκι. Θα διαβάσω όμως και ερωτικά μυθιστορήματα αλλά και καθημερινά που αφορούν την οικογένεια και την αυτοβελτίωση. 

Επειδή θέλω να βελτιώνομαι συνεχώς και να μην μένω στάσιμος ποτέ διαβάζω και βιβλία ψυχολογίας και αυτοβελτίωσης. Είναι σημαντικό άλλωστε να μπορούμε να διαχειριστούμε τον εαυτό μας εμείς καλύτερα απ' όλους τους άλλους. 





Κι από ταινίες· ποια ήταν η τελευταία ταινία που είδες;


Από ταινίες έχω να δω αρκετό καιρό κάποια που να με ιντριγκάρει. Θα σου πω όμως σειρά που είδα πρόσφατα και θεωρώ ότι πρέπει να την δουν κι όλοι οι υπόλοιποι. La casa de papel. Τρομερό σενάριο, άψογο καστ και ποιοτικό αποτέλεσμα. Γενικά βλέπω αρκετά τις σειρές του Netflix κι έχω στήσει αρκετό κόσμο μερικές φορές σε ραντεβού αν και με διακατέχει γενικά το ότι πάντα βρίσκομαι εκεί στην ώρα μου. Αλλά έχω φάει αρκετό κράξιμο απ' τους φίλους μου σχετικά με τις καθυστερήσεις. 





Παράλληλα ασχολείσαι και με το ραδιόφωνο. Θεωρείς ότι αυτή η ενασχόληση είναι συναφής με το blogging;


Ναι, ασχολούμαι με το ραδιόφωνο κι εργάζομαι ως ραδιοφωνικός παραγωγός απ' την ηλικία των δεκαέξι ετών περίπου. Όπως και το blogging παλαιότερα το ραδιόφωνο δεν ήταν τόσο διαδεδομένο όπως τώρα που έχουν δημιουργηθεί αρκετά ραδιόφωνα στο διαδίκτυο κυρίως κι ο καθένας μπορεί ν' ανοίξει το δικό του ραδιόφωνο. 

Ωστόσο, ναι είναι συναφής η ενασχόληση του blogging με το ραδιόφωνο καθώς οι ακροατές σου μπορούν να καθορίσουν το επόμενο θέμα που θα γράψεις κι επιπλέον κατά τη διάρκεια μιας εκπομπής να σχολιάσεις κάτι που έχει γραφτεί σε διάφορα sites ή blogs. Είναι πολύ βοηθητικό ένας ραδιοφωνικός παραγωγός να έχει κάνει και blogging. Ο ειρμός κι ο λόγος του είναι διαφορετικός κι αυτό μπορείς να το παρατηρήσεις αν ακούσεις με προσοχή έναν blogger να μιλάει στο ραδιόφωνο. 





Και τώρα μία δύσκολη ερώτηση. Αν έπρεπε να σταματήσεις είτε το ραδιόφωνο είτε την αρθρογραφία, τι θα επέλεγες;


Αυτή είναι όντως μια αρκετά δύσκολη ερώτηση και δεν μπορώ να την απαντήσω εύκολα. Αλλά όμως επειδή έχω το δικαίωμα της επιλογής αν θα έπρεπε να σταματήσω κάτι αυτό θα ήταν η αρθρογραφία. Λατρεύω να γράφω γιατί μέσα από εκεί βρίσκω τον εαυτό μου όμως στο ραδιόφωνο παραμένω κι είμαι ο εαυτός μου. Είμαι ο Ανδρέας της διπλανής πόρτας και θεωρώ πιο άμεση την επαφή μου με τον κόσμο μέσω του ραδιοφώνου. Όμως, επειδή δεν πρόκειται να σταματήσω ποτέ να γράφω θα παίξω safe και θα πω την αρθρογραφία. 




Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον φίλο και εξαιρετικό αρθρογράφο Ανδρέα Πετρόπουλο για τις απαντήσεις του και για το χρόνο που αφιέρωσε για τη συνέντευξή μας. Παρακάτω, παραθέτω τα link στα οποία μπορείτε να βρείτε τη δουλειά του Ανδρέα.

Σχόλια

  1. Ένας απ' τους καλύτερους αρθρογράφους και ραδιοφωνικούς παραγωγούς! Μοναδικό χιούμορ, πηγαίο ταλέντο <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εξαιρετικος ανθρωπος. ΚΑΛΟ ΠΑΙΔΙ!!! Α ρε Ανδρεα...... :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ανδρέας Παπαλεξόπουλος: «Θέλω να κάνω τον κόσμο να ονειρεύεται και να χαμογελά...»

Γνώρισα τον Ανδρέα Παπαλεξόπουλο μέσω του bookstagram προφίλ του στο instagram και με εντυπωσίασε το περιεχόμενο του account του, αλλά κυρίως η ευγένεια και η δημιουργικότητά του. Σύντομα του έστειλα την πρώτη μου ποιητική συλλογή και η γνώμη του για το βιβλίο μου με ενδιέφερε αρκετά - δε μπορώ να το κρύψω. Με ενδιέφερε τόσο διότι ο Ανδρέας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος αγαπά τα βιβλία (γεγονός που καθίσταται εμφανές από το προφίλ μου), έχει διαβάσει αρκετά και είναι άνθρωπος της τέχνης εν γένει - καθότι ασχολείται με το θέατρο. Ήθελα να ακούσω - εναγωνίως - την κριτική του και όταν αυτή εν τέλει ήταν θετική πραγματικά μου γέννησε μεγάλη χαρά και αισιοδοξία. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι στον καινούργιο κύκλο συνεντεύξεων δεν θα μπορούσα να αφήσω αυτόν τον δημιουργικό άνθρωπο έξω από το Rotten Poets Society. Έτσι κι έγινε! Ο Ανδρέας απάντησε - με μεγάλη προθυμία - τις ερωτήσεις μου. Ας ξεκινήσουμε... Θεωρείς ότι οι νέοι άνθρωποι διαβάζουν βιβλία; Τι είδους βιβλία προτιμούν; Καλή...

Ο Χρήστος Βλόντζος απαντά...

Τον Χρήστο Βλόντζο τον γνωρίσαμε μέσα από τη σελίδα του στο instagram  και οι φωτογραφίες του πραγματικά μας μάγεψαν. Όχι δεν είναι influencer, ούτε προωθεί προϊόντα· σπουδάζει Χημικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και - παράλληλα - ασχολείται με τη φωτογραφία. Προσιτός, αληθινός, δημιουργικός· αυτά είναι μονάχα μερικά από τα επίθετα που δικαιωματικά αξίζει να κατέχει - α πό το λίγο που τον ξέρουμε. Είναι μόλις 22 ετών, εν τούτοις αποτυπώνει στο φακό συναισθήματα και εικόνες που ξυπνούν μνήμες και εγείρουν τη φαντασία. Ο Χρήστος, λοιπόν, απάντησε σε μερικές ερωτήσεις και οι απαντήσεις του είναι - ομολογουμένως - κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσες.  Η φωτογραφία είναι τέχνη ή αποτυπώνει την τέχνη; Η φωτογραφία είναι τέχνη. Αποτελεί μορφή έκφρασης· επομένως συνιστά τέχνη. Μέσω των φωτογραφιών σου αποτυπώνεις κομμάτια του εαυτού σου; Υπάρχουν εβδομάδες ολόκληρες στις οποίες δε θα αγγίξω την κάμερα. Η επιθυμία να φωτογραφίσω είναι  άρρηκτα συνδεδεμένη...

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Θέλω να με ακολουθεί η επιτυχία, κι όχι να την ακολουθώ...»

Φωτογράφος: Χάρης Σιγούρος Επειδή μία συζήτηση δεν είναι ποτέ αρκετή με ανθρώπους που μας ταξιδεύουν και έχουν πράγματα να μας διδάξουν, το Rotten Poets Society φιλοξενεί για ακόμη μία φορά τον Ανδρέα Πετρόπουλο , ο οποίος μοιράζεται μαζί μας μερικές ακόμη «λεπτομέρειες» από τη ζωή του· μας μιλά για τα όνειρά του, την πορεία του στο χώρο του ραδιοφώνου καθώς και για ορισμένες κρυφές πτυχές του εαυτού του.  Απολαύστε τη συνέντευξή του! Τι αισθάνεσαι κάθε φορά που αρχίζει η εκπομπή σου; Κάθε φορά είναι ξεχωριστή. Είναι σαν να κάνω μια νέα πρεμιέρα και πολλές φορές τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Έχουν υπάρξει αρκετές φορές, που, πίσω απ' το μικρόφωνο, έχω προβληματιστεί, έχω στεναχωρηθεί κι είναι κι άλλες οι στιγμές με τον κόσμο που μου δίνουν την ενέργεια και τη δύναμη με το που ξεκινήσω την εκπομπή και μου προσφέρουν απλόχερα την αγάπη τους. Θεωρείς ότι πιο ουσιαστική επαφή με τον κόσμο έχεις μέσω του γραπτού λόγου ή μέσω του ραδιοφώνου; Θ...

Κάθε στιγμή αλλάζεις

Δες τη ζωή σου μέσα από μία μικρή οθόνη· το γυαλί θα καθαρίσει τα κενά και θα φέρει στη θύμησή σου γεγονότα που είχες θάψει βαθιά μέσα στο μυαλό σου. Άφησε τον εαυτό σου να χαθεί στα άδυτα της κριτικής σου σκέψης, η οποία - αυτή τη φορά - κρίνει μονάχα εσένα. Έτσι, επίτρεψε στον εαυτό σου να δει καθαρά - πέρα από το βωμό της δικής σου υποκειμενικής σκοπιάς. Κι έπειτα νιώσε την αλλαγή, νιώσε τη μεταβολή που επιφέρει ο χρόνος και η σκέψη σου. Άγγιξε - αν χρειαστεί - τον εαυτό σου για να νιώσεις την αλλαγή που βιώνεις, που σκίζει το μυαλό σου για να το μεγαλώσει. Μπορεί να τρομάξεις, όμως μη διακόψεις την αλλαγή· αυτή είναι παντού και δε θα κατορθώσεις να την κρατήσεις μακριά. Θα σε ακολουθεί και θα στοιχειώνει τις μέρες και τους ανθρώπους γύρω σου. Θα βρίσκεται εκεί να σου υπενθυμίζει την παρουσία της και την ανάγκη εφαρμογής της. Κι έπειτα, όταν θα είναι δίπλα σου, θα πηδήξει πάνω σου και θα βλέπεις τον εαυτό σου - λες και είσαι κάποιος άλλος. Δε θα αναγνωρίζεις πτυχές σου, όμως...

Άτιτλο.

Δεν είναι οι Δευτέρες κακές ούτε οι Κυριακές είμαστε εμείς κακοί και η ζωή μας ακατάλληλη για τέτοιες μέρες. Δεν θέλω ν' απογοητεύεσαι ο κόσμος θα φανεί σκληρός κι εσύ καμιά φορά κουτός όμως νομίζω είναι σωστό να αγαπάς τον άνθρωπο τη φύση, τη ζωή σου. Δεν θέλω να απογοητεύεσαι να κλαις και να συνθλίβεσαι είναι η γη μας σφαίρα στον κρόταφο καμιά φορά γυρίζει. Θέλω να πεις στη μάνα σου πως σ' αγαπάω πολύ κι αγαπάω κι αυτήν όσο αγαπώ εσένα. Γράφει η Σοφία Σταθάκη

Φλυαρίες

Τ ου  Θ άνου  Κ ουλουβάκη Αν με ρωτήσεις - όταν είσαι μεθυσμένη - τι αγάπησα περισσότερο θα σου απαντήσω πως αγάπησα στιγμές, αναμνήσεις και τις νύχτες που δεν πρόλαβα να ζήσω. Αν με ρωτήσεις ξανά τι αγάπησα περισσότερο κι από τις στιγμές τις αναμνήσεις ή τις νύχτες, θα σωπάσω. Έπειτα θα κοιτάξω τα μάτια σου, θα γυρίσω το βλέμμα στον ουρανό και δε θα καταφέρω να πω τίποτα. Θα αναζητήσω όμοια άστρα μ' εκείνες τις νύχτες ή προσφιλείς κουβέντες. Θ' ανοίξω το κόκκινο κρασί και θα πιω μεγάλες γουλιές. Θα κοιτάξω τα μάτια σου και δε θα μπορώ να μιλήσω. Ούτε τ' αστέρια δίνουν αρκετή δύναμη, ούτε το κρασί. Δε θα μπορώ να πω κουβέντα. Θ' αγγίξω το χέρι σου και θα ταξιδέψω για μερικά δευτερόλεπτα στην πιο εκστατική  - στην πιο υπερβατική -  αίσθηση. Όσοι δεν την αισθάνθηκαν είναι αυτοί που αντί να βιώνουν στιγμές αρκούνται σε φλυαρίες.

Απουσία

Της Μαρίας Παπαδοπούλου Είσαι εδώ κι όμως λείπεις.  Τα χείλη σου χαμογελούν, τα μάτια σου όμως κλαίνε. Με κοιτάς αλλά δε με βλέπεις,  με ακούς χωρίς να με προσέχεις,  σε μέρος μακρινό ταξιδεύεις και εμένα δεν με θες μαζί.  Ζω με τη σκιά σου,   με αυτό που ήσουν,   με αυτό που νόμιζα ότι ήσουν,   με αυτό που ήθελα να ήσουν. Είδα τη βαλίτσα σου έξω από την πόρτα σήμερα.  Φεύγει το φάντασμα σου,  κι εγώ δεν ξέρω  τι περισσότερο με πονά· ότι δεν θα είσαι πια εδώ,  ή ότι ποτέ πραγματικά δεν ήσουν. Η αξόδευτη αγάπη με βαραίνει,  τα αν και τα γιατί στοιχειώνουν κάθε γωνιά του σπιτιού. Πάρε με μαζί σου· κι ας περπατήσουμε σε δρόμους παράλληλους,  κι ας φτάσουμε σε διαφορετικό προορισμό.  Αρκεί να ξέρω ότι η σκιά σου είναι ακόμα εκεί. *Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι μεταφράστρια και καθηγήτρια αγγλικών. Γράφει διηγήματα στα ελληνικά και στα αγγλικά. Το βιβλίο της «Η ζωή από το τζάμι περνά» εκδόθηκε πρόσφατα από τις ...

Η Εβελίνα Μηνά απαντά...

Την Εβελίνα Μηνά τη γνώρισα μέσω του λογαριασμού της στο instagram (@bibliarakia) και με εντυπωσίασε τόσο η αγάπη της για τη λογοτεχνία, όσο και το υπέροχο περιεχόμενο που ανεβάζει. Έπειτα, ανακάλυψα το blog της (https://bibliarakia.wordpress.com/) και η δουλειά που κάνει θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα αξιόλογη. Γι' αυτό της πρότεινα να απαντήσει τις ερωτήσεις μου για το Rotten Poets Society και εκείνη - με χαρά - δέχτηκε την πρόταση μου. Δείτε τι απάντησε...  Πώς αγάπησες την λογοτεχνία; Τι σε έκανε να την λατρέψεις; Η λογοτεχνία υπήρχε πάντα στην ζωή μου. Θυμάμαι πως πηγαίναμε με τον μπαμπά μου στη δημοτική βιβλιοθήκη από πολύ μικρή, δανειζόμασταν και οι δύο βιβλία και τα διαβάζαμε παρέα. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια περίοδο της ζωής μου που να μην διάβαζα (διάβαζα καθημερινά ακόμα και στην Γ' Λυκείου). Αυτό που με έκανε να λατρέψω την ανάγνωση ήταν το πρώτο αγαπημένο μου βιβλίο, με τίτλο "Ως διά μαγείας" της Μαρίας Παπαγιάννη. Θυμάμαι πως το είχα διαβάσε...

Τα χέρια

Γ ράφει η  Μ αρία Π απαδοπούλου* Πάντα ήθελα να απλώσει τα χέρια του να πιάσει κάτι, αλλά ποτέ δεν το έκανε. Το βάζο με το γλυκό κυδώνι της γιαγιάς. Μόνο που το έβλεπε, του έτρεχαν τα σάλια. Κάθε φορά  όμως που άνοιγε το ντουλάπι για να το πάρει άκουγε πίσω του τη φωνή της γιαγιάς  «Άστο κάτω! Αυτό είναι για τους ξένους!» Το αυτοκίνητο του μεγάλου του αδελφού. Ήταν μεγάλο, κατακόκκινο σαν τη φωτιά, γυαλιστερό. Εκείνος δεν είχε δικό του αυτοκίνητο. Οι γονείς του δεν είχαν αρκετά λεφτά για να πάρουν παιχνίδια και για τους δύο , κι ο αδελφός του δεν του το έδινε ποτέ. Τα βράδια σκεφτόταν πολλές φορές να πάει και να το αρπάξει κάτω από το κρεβάτι που το φύλαγε ο αδελφός του. Αλλά την ίδια στιγμή θυμόταν την απειλή του αδελφού του «Αν πάρεις το αυτοκίνητό μου θα  σε πλακώσω στο ξύλο» Τον  χτυπημένο σκύλο που βρήκε στον σκουπιδοτενεκέ. Ήθελε τόσο πολύ να τον πάρει σπίτι, να τον φροντίσει, να τον χαϊδέψει ,να κοιμηθούν μαζί. Να μιλήσουν χωρίς να πουν τίποτα. Να δουν μα...