Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Έλλη Πράντζου απαντά...

elliprantzou

Μία εξαιρετική αρθρογράφος, ηθοποιός, συγγραφέας και πολλά ακόμη. Ένας άνθρωπος με πολλά και διαφορετικά ενδιαφέροντα, τα οποία καθίστανται εμφανή αν ανατρέξουμε στο έργο της εν γένει. Η Έλλη Πράντζου, ο άνθρωπος στον οποίο αναφέρομαι, δέχτηκε - με μεγάλη χαρά - να μας παραχωρήσει μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Την ευχαριστούμε από καρδιάς που μας μίλησε για θέματα που αφορούν την ίδια αλλά και το βιβλίο της με τίτλο «Χάος» που πρόσφατα εκδόθηκε (θα βρείτε πληροφορίες στο τέλος της συνέντευξης).



Πότε ξεκίνησες να γράφεις εν γένει;

Ξεκίνησα να γράφω από εσωτερική ανάγκη και παρόρμηση όσο ακόμη ήμουν σχολείο. Γύρω στα 17 μου άρχισα να γράφω πιο συνειδητοποιημένα τα πρώτα μου ποιήματα. Δημιούργησα πριν κάποια χρόνια ένα προσωπικό ιστολόγιο και στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε πολύ έντονη η ιδέα ενός βιβλίου. Όσο έγραφα τόσο μεγάλωνε η λαχτάρα μου για τη συγγραφή. Από τη στιγμή που ξεκίνησα να αρθρογραφώ σε διάφορα sites εξελίχθηκα περισσότερο και πρακτικά. Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα και το πρώτο μου βιβλίο είναι γεγονός. Καλώς εχόντων των πραγμάτων έπονται κι άλλα συν τω χρόνω.


Ποιος είναι ο/ αγαπημένος/η σου συγγραφέας; (είτε ποιητής/τρια, είτε πεζογράφος, είτε και τα δύο)

Είναι πολλοί αλλά θα αναφέρω ενδεικτικά τους Κατερίνα Γώγου, Χρόνη Μίσσιο, Αλμπέρ Καμύ. Προφανώς μάλλον αδικώ όσους δεν αναφέρω αλλά σε κάτι τέτοια θέματα ο κάθε άνθρωπος σου αφήνει κι από κάτι οπότε είναι μεγάλη η λίστα.


Τι αποτελεί τη μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης σου;

Ο έρωτας με την ευρύτερη έννοια. Ο έρωτας ως κινητήριος δύναμη. Απέναντι στη μάστιγα του φόβου μόνο ένας πραγματικά ερωτευμένος μπορεί να σταθεί. Ερωτευμένος με έναν άνθρωπο, με μια ιδέα, με την ίδια τη ζωή.


Υπάρχει μία μελωδία/ένα τραγούδι που έχεις συνδέσει με τη γραφή σου;

Πολύ όμορφη και δύσκολη στο να απαντηθεί ερώτηση. Εμπνέομαι γενικότερα από πολλές μορφές τέχνης κι ειδικά η μουσική είναι ικανή να διαμορφώσει τα συναισθήματα μου σε μεγάλο βαθμό. Σκέψου το κάτι σαν συναισθηματικό ντοπάρισμα ή ξέσπασμα ανάλογα με την περίσταση. Ωστόσο επειδή κατά καιρούς με εκφράζουν διάφορα τραγούδια μου είναι δύσκολο να αναφέρω ένα. Γι' αυτόν τον λόγο να πω ότι γράφω και στίχους. Σύντομα θα υπάρχουν νεότερα κι από αυτόν τον τομέα λοιπόν.


Θεωρείς πως ο κόσμος της Ελλάδας αγκαλιάζει τη λογοτεχνία;

Θεωρώ πως ο κόσμος της Ελλάδας δεν αγκαλιάζει κανέναν καλλιτεχνικό τομέα όσο θα άξιζε. Χωρίς να θέλω να ακουστώ σκληρή ή αφοριστική μιας και πάντα υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Περισσότερο εκφράζω μια πικρία τόσο δική μου όσο κι άλλων συναδέλφων με τους οποίους συνεργάζομαι ή συναναστρέφομαι. Δε μου λέει κάτι αν μεγάλη μερίδα του κόσμου φτάνει ας πούμε σε σημείο ως και να "προσκυνά" ήδη αναγνωρίσιμους ανθρώπους όταν νέοι άνθρωποι φτύνουν αίμα ώσπου να σταθούν αφού πρώτα έχουν υποτιμηθεί σε αισχρό βαθμό. Ωστόσο δε χάνουμε την ελπίδα μας.


Πριν λίγο καιρό εκδόθηκε το πρώτο σου βιβλίο. Ο τίτλος του (Χάος) τι σηματοδοτεί για εσένα;

Το Χάος σηματοδοτεί για μένα το δικό μου Χάος, το Χάος των συναισθημάτων και της ανθρώπινης ψυχολογίας, έναν τρόπο αέναης εξερεύνησης, τον ίδιο τον έρωτα. Ως βιβλίο πρακτικά σηματοδοτεί μια αρχή για όλα τα υπόλοιπα και την υλοποίηση ενός από τα όνειρά μου.


Τι θα ήθελες να γνωρίζει το αναγνωστικό κοινό για σένα;

Νομίζω πως όσα θα ήθελα να γνωρίσει ο κόσμος που θα μου κάνει την τιμή να διαβάσει όσα γράφω βρίσκονται ήδη μέσα στα γραπτά μου για όποιον θέλει να τα βρει.


Τι όνειρα έχεις για το μέλλον;

Να καταφέρω κάποια στιγμή να ορθοποδήσω μέσα από αυτά που πραγματικά αγαπάω ώστε να δώσω όσα περισσότερα μπορώ στην πιο παραγωγική μου ηλικία με βάση την κλίση μου κι όχι με βάση τις επιταγές της κοινωνίας όπως την έχουμε τελικά διαμορφώσει.





Πατώντας την παρακάτω εικόνα (του εξωφύλλου του «Χάος») θα κατευθυνθείτε στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων Οσελότος - απ' όπου μπορείτε να το αποκτήσετε:

xaos

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ανδρέας Παπαλεξόπουλος: «Θέλω να κάνω τον κόσμο να ονειρεύεται και να χαμογελά...»

Γνώρισα τον Ανδρέα Παπαλεξόπουλο μέσω του bookstagram προφίλ του στο instagram και με εντυπωσίασε το περιεχόμενο του account του, αλλά κυρίως η ευγένεια και η δημιουργικότητά του. Σύντομα του έστειλα την πρώτη μου ποιητική συλλογή και η γνώμη του για το βιβλίο μου με ενδιέφερε αρκετά - δε μπορώ να το κρύψω. Με ενδιέφερε τόσο διότι ο Ανδρέας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος αγαπά τα βιβλία (γεγονός που καθίσταται εμφανές από το προφίλ μου), έχει διαβάσει αρκετά και είναι άνθρωπος της τέχνης εν γένει - καθότι ασχολείται με το θέατρο. Ήθελα να ακούσω - εναγωνίως - την κριτική του και όταν αυτή εν τέλει ήταν θετική πραγματικά μου γέννησε μεγάλη χαρά και αισιοδοξία. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι στον καινούργιο κύκλο συνεντεύξεων δεν θα μπορούσα να αφήσω αυτόν τον δημιουργικό άνθρωπο έξω από το Rotten Poets Society. Έτσι κι έγινε! Ο Ανδρέας απάντησε - με μεγάλη προθυμία - τις ερωτήσεις μου. Ας ξεκινήσουμε... Θεωρείς ότι οι νέοι άνθρωποι διαβάζουν βιβλία; Τι είδους βιβλία προτιμούν; Καλή...

Ο Χρήστος Βλόντζος απαντά...

Τον Χρήστο Βλόντζο τον γνωρίσαμε μέσα από τη σελίδα του στο instagram  και οι φωτογραφίες του πραγματικά μας μάγεψαν. Όχι δεν είναι influencer, ούτε προωθεί προϊόντα· σπουδάζει Χημικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και - παράλληλα - ασχολείται με τη φωτογραφία. Προσιτός, αληθινός, δημιουργικός· αυτά είναι μονάχα μερικά από τα επίθετα που δικαιωματικά αξίζει να κατέχει - α πό το λίγο που τον ξέρουμε. Είναι μόλις 22 ετών, εν τούτοις αποτυπώνει στο φακό συναισθήματα και εικόνες που ξυπνούν μνήμες και εγείρουν τη φαντασία. Ο Χρήστος, λοιπόν, απάντησε σε μερικές ερωτήσεις και οι απαντήσεις του είναι - ομολογουμένως - κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσες.  Η φωτογραφία είναι τέχνη ή αποτυπώνει την τέχνη; Η φωτογραφία είναι τέχνη. Αποτελεί μορφή έκφρασης· επομένως συνιστά τέχνη. Μέσω των φωτογραφιών σου αποτυπώνεις κομμάτια του εαυτού σου; Υπάρχουν εβδομάδες ολόκληρες στις οποίες δε θα αγγίξω την κάμερα. Η επιθυμία να φωτογραφίσω είναι  άρρηκτα συνδεδεμένη...

Ο Ανδρέας Πετρόπουλος απαντά...

Τον Ανδρέα Πετρόπουλο τον γνωρίζουμε μέσα από τα άρθρα του - τόσο στο προσωπικό του blog όσο και σε άλλες σελίδες που αρθρογραφεί, από τις μουσικές του επιλογές στο ραδιόφωνο, τις ατέλειωτες συζητήσεις και το χαρακτηριστικό χιούμορ του (όποιος ακούσει εκπομπές του, θα αντιληφθεί για ποιο πράγμα μιλάω). Η ιδιαίτερη πένα του, τα θέματα που προσεγγίζει και ο δυναμικός χαρακτήρας του είναι μονάχα μερικά από τα χαρακτηριστικά του που αξίζει να αναφέρουμε· έτσι, για να έχετε μία πρώτη εικόνα του καλεσμένου μας. Σε αυτή τη συνέντευξη θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να πω μερικά πράγματα για τη γνωριμία μου με τον Ανδρέα. Μία βροχερή μέρα του χειμώνα σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας· εκεί, μέσα σε μερικές ώρες, είπαμε τόσα πράγματα που ίσως δύο άλλοι άνθρωποι να χρειάζονταν μερικά χρόνια για να τα συζητήσουν. Έφυγα από την πρώτη μας γνωριμία με μία αίσθηση ανακούφισης και έμπνευσης. Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, εν τούτοις, ας περάσουμε στην ουσία... και στις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες απαν...

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Θέλω να με ακολουθεί η επιτυχία, κι όχι να την ακολουθώ...»

Φωτογράφος: Χάρης Σιγούρος Επειδή μία συζήτηση δεν είναι ποτέ αρκετή με ανθρώπους που μας ταξιδεύουν και έχουν πράγματα να μας διδάξουν, το Rotten Poets Society φιλοξενεί για ακόμη μία φορά τον Ανδρέα Πετρόπουλο , ο οποίος μοιράζεται μαζί μας μερικές ακόμη «λεπτομέρειες» από τη ζωή του· μας μιλά για τα όνειρά του, την πορεία του στο χώρο του ραδιοφώνου καθώς και για ορισμένες κρυφές πτυχές του εαυτού του.  Απολαύστε τη συνέντευξή του! Τι αισθάνεσαι κάθε φορά που αρχίζει η εκπομπή σου; Κάθε φορά είναι ξεχωριστή. Είναι σαν να κάνω μια νέα πρεμιέρα και πολλές φορές τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Έχουν υπάρξει αρκετές φορές, που, πίσω απ' το μικρόφωνο, έχω προβληματιστεί, έχω στεναχωρηθεί κι είναι κι άλλες οι στιγμές με τον κόσμο που μου δίνουν την ενέργεια και τη δύναμη με το που ξεκινήσω την εκπομπή και μου προσφέρουν απλόχερα την αγάπη τους. Θεωρείς ότι πιο ουσιαστική επαφή με τον κόσμο έχεις μέσω του γραπτού λόγου ή μέσω του ραδιοφώνου; Θ...

Άτιτλο.

Δεν είναι οι Δευτέρες κακές ούτε οι Κυριακές είμαστε εμείς κακοί και η ζωή μας ακατάλληλη για τέτοιες μέρες. Δεν θέλω ν' απογοητεύεσαι ο κόσμος θα φανεί σκληρός κι εσύ καμιά φορά κουτός όμως νομίζω είναι σωστό να αγαπάς τον άνθρωπο τη φύση, τη ζωή σου. Δεν θέλω να απογοητεύεσαι να κλαις και να συνθλίβεσαι είναι η γη μας σφαίρα στον κρόταφο καμιά φορά γυρίζει. Θέλω να πεις στη μάνα σου πως σ' αγαπάω πολύ κι αγαπάω κι αυτήν όσο αγαπώ εσένα. Γράφει η Σοφία Σταθάκη

Κάθε στιγμή αλλάζεις

Δες τη ζωή σου μέσα από μία μικρή οθόνη· το γυαλί θα καθαρίσει τα κενά και θα φέρει στη θύμησή σου γεγονότα που είχες θάψει βαθιά μέσα στο μυαλό σου. Άφησε τον εαυτό σου να χαθεί στα άδυτα της κριτικής σου σκέψης, η οποία - αυτή τη φορά - κρίνει μονάχα εσένα. Έτσι, επίτρεψε στον εαυτό σου να δει καθαρά - πέρα από το βωμό της δικής σου υποκειμενικής σκοπιάς. Κι έπειτα νιώσε την αλλαγή, νιώσε τη μεταβολή που επιφέρει ο χρόνος και η σκέψη σου. Άγγιξε - αν χρειαστεί - τον εαυτό σου για να νιώσεις την αλλαγή που βιώνεις, που σκίζει το μυαλό σου για να το μεγαλώσει. Μπορεί να τρομάξεις, όμως μη διακόψεις την αλλαγή· αυτή είναι παντού και δε θα κατορθώσεις να την κρατήσεις μακριά. Θα σε ακολουθεί και θα στοιχειώνει τις μέρες και τους ανθρώπους γύρω σου. Θα βρίσκεται εκεί να σου υπενθυμίζει την παρουσία της και την ανάγκη εφαρμογής της. Κι έπειτα, όταν θα είναι δίπλα σου, θα πηδήξει πάνω σου και θα βλέπεις τον εαυτό σου - λες και είσαι κάποιος άλλος. Δε θα αναγνωρίζεις πτυχές σου, όμως...

Φλυαρίες

Τ ου  Θ άνου  Κ ουλουβάκη Αν με ρωτήσεις - όταν είσαι μεθυσμένη - τι αγάπησα περισσότερο θα σου απαντήσω πως αγάπησα στιγμές, αναμνήσεις και τις νύχτες που δεν πρόλαβα να ζήσω. Αν με ρωτήσεις ξανά τι αγάπησα περισσότερο κι από τις στιγμές τις αναμνήσεις ή τις νύχτες, θα σωπάσω. Έπειτα θα κοιτάξω τα μάτια σου, θα γυρίσω το βλέμμα στον ουρανό και δε θα καταφέρω να πω τίποτα. Θα αναζητήσω όμοια άστρα μ' εκείνες τις νύχτες ή προσφιλείς κουβέντες. Θ' ανοίξω το κόκκινο κρασί και θα πιω μεγάλες γουλιές. Θα κοιτάξω τα μάτια σου και δε θα μπορώ να μιλήσω. Ούτε τ' αστέρια δίνουν αρκετή δύναμη, ούτε το κρασί. Δε θα μπορώ να πω κουβέντα. Θ' αγγίξω το χέρι σου και θα ταξιδέψω για μερικά δευτερόλεπτα στην πιο εκστατική  - στην πιο υπερβατική -  αίσθηση. Όσοι δεν την αισθάνθηκαν είναι αυτοί που αντί να βιώνουν στιγμές αρκούνται σε φλυαρίες.

Απουσία

Της Μαρίας Παπαδοπούλου Είσαι εδώ κι όμως λείπεις.  Τα χείλη σου χαμογελούν, τα μάτια σου όμως κλαίνε. Με κοιτάς αλλά δε με βλέπεις,  με ακούς χωρίς να με προσέχεις,  σε μέρος μακρινό ταξιδεύεις και εμένα δεν με θες μαζί.  Ζω με τη σκιά σου,   με αυτό που ήσουν,   με αυτό που νόμιζα ότι ήσουν,   με αυτό που ήθελα να ήσουν. Είδα τη βαλίτσα σου έξω από την πόρτα σήμερα.  Φεύγει το φάντασμα σου,  κι εγώ δεν ξέρω  τι περισσότερο με πονά· ότι δεν θα είσαι πια εδώ,  ή ότι ποτέ πραγματικά δεν ήσουν. Η αξόδευτη αγάπη με βαραίνει,  τα αν και τα γιατί στοιχειώνουν κάθε γωνιά του σπιτιού. Πάρε με μαζί σου· κι ας περπατήσουμε σε δρόμους παράλληλους,  κι ας φτάσουμε σε διαφορετικό προορισμό.  Αρκεί να ξέρω ότι η σκιά σου είναι ακόμα εκεί. *Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι μεταφράστρια και καθηγήτρια αγγλικών. Γράφει διηγήματα στα ελληνικά και στα αγγλικά. Το βιβλίο της «Η ζωή από το τζάμι περνά» εκδόθηκε πρόσφατα από τις ...

Η Εβελίνα Μηνά απαντά...

Την Εβελίνα Μηνά τη γνώρισα μέσω του λογαριασμού της στο instagram (@bibliarakia) και με εντυπωσίασε τόσο η αγάπη της για τη λογοτεχνία, όσο και το υπέροχο περιεχόμενο που ανεβάζει. Έπειτα, ανακάλυψα το blog της (https://bibliarakia.wordpress.com/) και η δουλειά που κάνει θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα αξιόλογη. Γι' αυτό της πρότεινα να απαντήσει τις ερωτήσεις μου για το Rotten Poets Society και εκείνη - με χαρά - δέχτηκε την πρόταση μου. Δείτε τι απάντησε...  Πώς αγάπησες την λογοτεχνία; Τι σε έκανε να την λατρέψεις; Η λογοτεχνία υπήρχε πάντα στην ζωή μου. Θυμάμαι πως πηγαίναμε με τον μπαμπά μου στη δημοτική βιβλιοθήκη από πολύ μικρή, δανειζόμασταν και οι δύο βιβλία και τα διαβάζαμε παρέα. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια περίοδο της ζωής μου που να μην διάβαζα (διάβαζα καθημερινά ακόμα και στην Γ' Λυκείου). Αυτό που με έκανε να λατρέψω την ανάγνωση ήταν το πρώτο αγαπημένο μου βιβλίο, με τίτλο "Ως διά μαγείας" της Μαρίας Παπαγιάννη. Θυμάμαι πως το είχα διαβάσε...

Τα χέρια

Γ ράφει η  Μ αρία Π απαδοπούλου* Πάντα ήθελα να απλώσει τα χέρια του να πιάσει κάτι, αλλά ποτέ δεν το έκανε. Το βάζο με το γλυκό κυδώνι της γιαγιάς. Μόνο που το έβλεπε, του έτρεχαν τα σάλια. Κάθε φορά  όμως που άνοιγε το ντουλάπι για να το πάρει άκουγε πίσω του τη φωνή της γιαγιάς  «Άστο κάτω! Αυτό είναι για τους ξένους!» Το αυτοκίνητο του μεγάλου του αδελφού. Ήταν μεγάλο, κατακόκκινο σαν τη φωτιά, γυαλιστερό. Εκείνος δεν είχε δικό του αυτοκίνητο. Οι γονείς του δεν είχαν αρκετά λεφτά για να πάρουν παιχνίδια και για τους δύο , κι ο αδελφός του δεν του το έδινε ποτέ. Τα βράδια σκεφτόταν πολλές φορές να πάει και να το αρπάξει κάτω από το κρεβάτι που το φύλαγε ο αδελφός του. Αλλά την ίδια στιγμή θυμόταν την απειλή του αδελφού του «Αν πάρεις το αυτοκίνητό μου θα  σε πλακώσω στο ξύλο» Τον  χτυπημένο σκύλο που βρήκε στον σκουπιδοτενεκέ. Ήθελε τόσο πολύ να τον πάρει σπίτι, να τον φροντίσει, να τον χαϊδέψει ,να κοιμηθούν μαζί. Να μιλήσουν χωρίς να πουν τίποτα. Να δουν μα...