Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Δήμητρα Μαντά απαντά...


Γνωρίσαμε τη Δήμητρα Μαντά μέσω του πρώτου της βιβλίου με τίτλο «Εγκλωβισμένη Ψυχή» που κυκλοφορεί σε συνεργασία με τις εκδόσεις Παρασκήνιο από τον φετινό Απρίλιο. Είναι χαρά μας που δέχτηκε να απαντήσει - πρόθυμα - τις ερωτήσεις που είχαμε να τις κάνουμε και να μας αποκαλύψει ορισμένα πράγματα που αφορούν τόσο την ίδια όσο και την πορεία της στο χώρο της λογοτεχνίας.


Πότε και πώς ξεκίνησες να γράφεις;


Από πολύ μικρή έγραφα ποιηματάκια και στίχους - απλώς για πλάκα. Από την πρώτη λυκείου ξεκίνησα να γράφω τις ιστορίες που δημιουργούσα αρχικά στο μυαλό μου, αν και ποτέ δεν ολοκλήρωνα τη συγγραφή τους γιατί πίστευα πως - αν και το απολάμβανα - ήταν σπατάλη χρόνου.



Ποιο βιβλίο θεωρείς πως πρέπει να διαβαστεί από όλους μας;

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ. Θίγει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, αληθινό ιστορικά και τα συναισθήματα που μπορεί να σου προκαλέσει είναι έντονα. Αποτελεί ένα από τα αγαπημένα μου, ίσως γιατί ήταν και το πρώτο που διάβασα, αν και σε πολύ μικρότερη ηλικία απ' ότι έπρεπε.

Θεωρείς ότι το ελληνικό κοινό στηρίζει τους νέους λογοτέχνες;

Θεωρώ πως το ελληνικό κοινό δεν στηρίζει γενικότερα την λογοτεχνία. Είναι πολλοί λίγοι εκείνοι που προωθούνται λόγω του ήδη έτοιμου κοινού που εχουν. Ένα κοινό που - προσωπικά - δεν πιστεύω πως αναζητά κάτι καινούριο. Δεν προσπαθεί να ξεφύγει από τα συνηθισμένα και να ψάξει τι νέο κυκλοφορεί. Γι' αυτό και οι νέοι συγγραφείς προσπαθούν να προβάλλουν τη δουλειά τους μέσω των social media.

Σε τι βαθμό πιστεύεις ότι επηρεάζεται ο εκάστοτε αναγνώστης - ανεξάρτητα με το είδος που επιλέγει να διαβάσει - μέσα από τις εμπειρίες της ζωής του;

Ο κάθε αναγνώστης επηρεάζεται απόλυτα από οτιδήποτε κι αν διαβάζει. Μπορεί - ακόμη και υποσυνείδητα - να υιοθετήσει μία ιδέα, ένα τρόπο σκέψης, που έχει ο πρωταγωνιστής ενός μυθιστορήματος. Μπορεί να ταυτιστεί με ένα χαρακτήρα που νιώθει, σκέφτεται ή δρα όπως κι αυτός και να συνειδητοποιήσει πράγματα για τον ίδιο του τον εαυτό.

Ποιος είναι για εσένα ο μεγαλύτερος πόνος που μπορεί να υπάρξει στη ζωή;

Ο θάνατος των αγαπημένων σου προσώπων.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερός σου φόβος;

Αυτό ακριβώς· ο θάνατος. Όλα τα άλλα μπορώ να τα αντιμετωπίσω. Εντάξει, ίσως και τα ποντίκια!

Ποια είναι η μεγαλύτερή σου επιθυμία;

Να κάνω περήφανους τους δικούς μου και να αποτελώ ένα πρότυπο για τον αδερφό μου.

Πού και πώς ονειρεύεσαι τον εαυτό σου σε δέκα χρόνια;

Επαγγελματικά επιτυχημένη σε ό,τι αφορά τον τομέα των σπουδών μου, τις οικονομικές επιστήμες, με ένα ικανοποιητικό κοινό να διαβάζει τα βιβλία μου και γεμάτη εμπειρίες από τα δεκάδες ταξίδια που ελπίζω να κάνω.

Το πρώτο σου εγχείρημα - η «εγκλωβισμένη ψυχή» - πώς γεννήθηκε;

Ως ένα βαθμό το βιβλίο αφορά ορισμένες καταστάσεις που η ίδια έχω περάσει. Τουλάχιστον η έμπνευση ήταν η ζωή μου και τα πρόσωπα που ήταν σε αυτή γιατί το περιεχόμενο του βιβλίου είναι ιδιαίτερα υπερβολικό κι έντονο για να είναι πραγματικότητα. Απλώς σε μία περίοδο που ψυχολογικά δεν ήμουν στα καλύτερά μου, μετέφερα τον πόνο μου στην ιστορία που έγραφα.

Σε τρομάζουν περισσότερο ορισμένες κακές κριτικές ή ένας περιορισμένος αριθμός αναγνωστών σε όλη σου τη ζωή;

Καλώς ή κακώς με τρομάζουν περισσότερο οι κακές κριτικές. Δεν περιμένω γράφοντας να αποκτήσω τεράστιο κοινό. Θα ήθελα, όμως, τα άτομα που διαβάζουν τα όσα έχω να πω μέσα από τις ιστορίες μου να ταυτιστούν, να καταλάβουν και να νιώσουν τον πόνο ή τη χαρά των πρωταγωνιστών. Θα έλεγα ότι προτιμώ να αρέσω σε λίγους, παρά να μην αρέσω σε πολλούς.




Θα ήθελα να ευχαριστήσω - προσωπικά - τη φίλη Δήμητρα για τον εξωμολογιτικό χαρακτήρα της συνέντευξής της και να της ευχηθώ - μέσα από την καρδιά μου - να κατακτήσει οτιδήποτε επιθυμεί στη ζωή της. Παρακάτω θα βρείτε το εξώφυλο του βιβλίου της και αν πατήσετε πάνω στην εικόνα θα δείτε που μπορείτε να το αποκτήσετε.


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ανδρέας Παπαλεξόπουλος: «Θέλω να κάνω τον κόσμο να ονειρεύεται και να χαμογελά...»

Γνώρισα τον Ανδρέα Παπαλεξόπουλο μέσω του bookstagram προφίλ του στο instagram και με εντυπωσίασε το περιεχόμενο του account του, αλλά κυρίως η ευγένεια και η δημιουργικότητά του. Σύντομα του έστειλα την πρώτη μου ποιητική συλλογή και η γνώμη του για το βιβλίο μου με ενδιέφερε αρκετά - δε μπορώ να το κρύψω. Με ενδιέφερε τόσο διότι ο Ανδρέας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος αγαπά τα βιβλία (γεγονός που καθίσταται εμφανές από το προφίλ μου), έχει διαβάσει αρκετά και είναι άνθρωπος της τέχνης εν γένει - καθότι ασχολείται με το θέατρο. Ήθελα να ακούσω - εναγωνίως - την κριτική του και όταν αυτή εν τέλει ήταν θετική πραγματικά μου γέννησε μεγάλη χαρά και αισιοδοξία. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι στον καινούργιο κύκλο συνεντεύξεων δεν θα μπορούσα να αφήσω αυτόν τον δημιουργικό άνθρωπο έξω από το Rotten Poets Society. Έτσι κι έγινε! Ο Ανδρέας απάντησε - με μεγάλη προθυμία - τις ερωτήσεις μου. Ας ξεκινήσουμε... Θεωρείς ότι οι νέοι άνθρωποι διαβάζουν βιβλία; Τι είδους βιβλία προτιμούν; Καλή...

Ο Χρήστος Βλόντζος απαντά...

Τον Χρήστο Βλόντζο τον γνωρίσαμε μέσα από τη σελίδα του στο instagram  και οι φωτογραφίες του πραγματικά μας μάγεψαν. Όχι δεν είναι influencer, ούτε προωθεί προϊόντα· σπουδάζει Χημικός Μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και - παράλληλα - ασχολείται με τη φωτογραφία. Προσιτός, αληθινός, δημιουργικός· αυτά είναι μονάχα μερικά από τα επίθετα που δικαιωματικά αξίζει να κατέχει - α πό το λίγο που τον ξέρουμε. Είναι μόλις 22 ετών, εν τούτοις αποτυπώνει στο φακό συναισθήματα και εικόνες που ξυπνούν μνήμες και εγείρουν τη φαντασία. Ο Χρήστος, λοιπόν, απάντησε σε μερικές ερωτήσεις και οι απαντήσεις του είναι - ομολογουμένως - κάτι παραπάνω από ενδιαφέρουσες.  Η φωτογραφία είναι τέχνη ή αποτυπώνει την τέχνη; Η φωτογραφία είναι τέχνη. Αποτελεί μορφή έκφρασης· επομένως συνιστά τέχνη. Μέσω των φωτογραφιών σου αποτυπώνεις κομμάτια του εαυτού σου; Υπάρχουν εβδομάδες ολόκληρες στις οποίες δε θα αγγίξω την κάμερα. Η επιθυμία να φωτογραφίσω είναι  άρρηκτα συνδεδεμένη...

Ο Ανδρέας Πετρόπουλος απαντά...

Τον Ανδρέα Πετρόπουλο τον γνωρίζουμε μέσα από τα άρθρα του - τόσο στο προσωπικό του blog όσο και σε άλλες σελίδες που αρθρογραφεί, από τις μουσικές του επιλογές στο ραδιόφωνο, τις ατέλειωτες συζητήσεις και το χαρακτηριστικό χιούμορ του (όποιος ακούσει εκπομπές του, θα αντιληφθεί για ποιο πράγμα μιλάω). Η ιδιαίτερη πένα του, τα θέματα που προσεγγίζει και ο δυναμικός χαρακτήρας του είναι μονάχα μερικά από τα χαρακτηριστικά του που αξίζει να αναφέρουμε· έτσι, για να έχετε μία πρώτη εικόνα του καλεσμένου μας. Σε αυτή τη συνέντευξη θα μου επιτρέψετε, ωστόσο, να πω μερικά πράγματα για τη γνωριμία μου με τον Ανδρέα. Μία βροχερή μέρα του χειμώνα σε ένα καφέ στο κέντρο της Αθήνας· εκεί, μέσα σε μερικές ώρες, είπαμε τόσα πράγματα που ίσως δύο άλλοι άνθρωποι να χρειάζονταν μερικά χρόνια για να τα συζητήσουν. Έφυγα από την πρώτη μας γνωριμία με μία αίσθηση ανακούφισης και έμπνευσης. Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, εν τούτοις, ας περάσουμε στην ουσία... και στις ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες απαν...

Ανδρέας Πετρόπουλος: «Θέλω να με ακολουθεί η επιτυχία, κι όχι να την ακολουθώ...»

Φωτογράφος: Χάρης Σιγούρος Επειδή μία συζήτηση δεν είναι ποτέ αρκετή με ανθρώπους που μας ταξιδεύουν και έχουν πράγματα να μας διδάξουν, το Rotten Poets Society φιλοξενεί για ακόμη μία φορά τον Ανδρέα Πετρόπουλο , ο οποίος μοιράζεται μαζί μας μερικές ακόμη «λεπτομέρειες» από τη ζωή του· μας μιλά για τα όνειρά του, την πορεία του στο χώρο του ραδιοφώνου καθώς και για ορισμένες κρυφές πτυχές του εαυτού του.  Απολαύστε τη συνέντευξή του! Τι αισθάνεσαι κάθε φορά που αρχίζει η εκπομπή σου; Κάθε φορά είναι ξεχωριστή. Είναι σαν να κάνω μια νέα πρεμιέρα και πολλές φορές τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Έχουν υπάρξει αρκετές φορές, που, πίσω απ' το μικρόφωνο, έχω προβληματιστεί, έχω στεναχωρηθεί κι είναι κι άλλες οι στιγμές με τον κόσμο που μου δίνουν την ενέργεια και τη δύναμη με το που ξεκινήσω την εκπομπή και μου προσφέρουν απλόχερα την αγάπη τους. Θεωρείς ότι πιο ουσιαστική επαφή με τον κόσμο έχεις μέσω του γραπτού λόγου ή μέσω του ραδιοφώνου; Θ...

Άτιτλο.

Δεν είναι οι Δευτέρες κακές ούτε οι Κυριακές είμαστε εμείς κακοί και η ζωή μας ακατάλληλη για τέτοιες μέρες. Δεν θέλω ν' απογοητεύεσαι ο κόσμος θα φανεί σκληρός κι εσύ καμιά φορά κουτός όμως νομίζω είναι σωστό να αγαπάς τον άνθρωπο τη φύση, τη ζωή σου. Δεν θέλω να απογοητεύεσαι να κλαις και να συνθλίβεσαι είναι η γη μας σφαίρα στον κρόταφο καμιά φορά γυρίζει. Θέλω να πεις στη μάνα σου πως σ' αγαπάω πολύ κι αγαπάω κι αυτήν όσο αγαπώ εσένα. Γράφει η Σοφία Σταθάκη

Κάθε στιγμή αλλάζεις

Δες τη ζωή σου μέσα από μία μικρή οθόνη· το γυαλί θα καθαρίσει τα κενά και θα φέρει στη θύμησή σου γεγονότα που είχες θάψει βαθιά μέσα στο μυαλό σου. Άφησε τον εαυτό σου να χαθεί στα άδυτα της κριτικής σου σκέψης, η οποία - αυτή τη φορά - κρίνει μονάχα εσένα. Έτσι, επίτρεψε στον εαυτό σου να δει καθαρά - πέρα από το βωμό της δικής σου υποκειμενικής σκοπιάς. Κι έπειτα νιώσε την αλλαγή, νιώσε τη μεταβολή που επιφέρει ο χρόνος και η σκέψη σου. Άγγιξε - αν χρειαστεί - τον εαυτό σου για να νιώσεις την αλλαγή που βιώνεις, που σκίζει το μυαλό σου για να το μεγαλώσει. Μπορεί να τρομάξεις, όμως μη διακόψεις την αλλαγή· αυτή είναι παντού και δε θα κατορθώσεις να την κρατήσεις μακριά. Θα σε ακολουθεί και θα στοιχειώνει τις μέρες και τους ανθρώπους γύρω σου. Θα βρίσκεται εκεί να σου υπενθυμίζει την παρουσία της και την ανάγκη εφαρμογής της. Κι έπειτα, όταν θα είναι δίπλα σου, θα πηδήξει πάνω σου και θα βλέπεις τον εαυτό σου - λες και είσαι κάποιος άλλος. Δε θα αναγνωρίζεις πτυχές σου, όμως...

Φλυαρίες

Τ ου  Θ άνου  Κ ουλουβάκη Αν με ρωτήσεις - όταν είσαι μεθυσμένη - τι αγάπησα περισσότερο θα σου απαντήσω πως αγάπησα στιγμές, αναμνήσεις και τις νύχτες που δεν πρόλαβα να ζήσω. Αν με ρωτήσεις ξανά τι αγάπησα περισσότερο κι από τις στιγμές τις αναμνήσεις ή τις νύχτες, θα σωπάσω. Έπειτα θα κοιτάξω τα μάτια σου, θα γυρίσω το βλέμμα στον ουρανό και δε θα καταφέρω να πω τίποτα. Θα αναζητήσω όμοια άστρα μ' εκείνες τις νύχτες ή προσφιλείς κουβέντες. Θ' ανοίξω το κόκκινο κρασί και θα πιω μεγάλες γουλιές. Θα κοιτάξω τα μάτια σου και δε θα μπορώ να μιλήσω. Ούτε τ' αστέρια δίνουν αρκετή δύναμη, ούτε το κρασί. Δε θα μπορώ να πω κουβέντα. Θ' αγγίξω το χέρι σου και θα ταξιδέψω για μερικά δευτερόλεπτα στην πιο εκστατική  - στην πιο υπερβατική -  αίσθηση. Όσοι δεν την αισθάνθηκαν είναι αυτοί που αντί να βιώνουν στιγμές αρκούνται σε φλυαρίες.

Απουσία

Της Μαρίας Παπαδοπούλου Είσαι εδώ κι όμως λείπεις.  Τα χείλη σου χαμογελούν, τα μάτια σου όμως κλαίνε. Με κοιτάς αλλά δε με βλέπεις,  με ακούς χωρίς να με προσέχεις,  σε μέρος μακρινό ταξιδεύεις και εμένα δεν με θες μαζί.  Ζω με τη σκιά σου,   με αυτό που ήσουν,   με αυτό που νόμιζα ότι ήσουν,   με αυτό που ήθελα να ήσουν. Είδα τη βαλίτσα σου έξω από την πόρτα σήμερα.  Φεύγει το φάντασμα σου,  κι εγώ δεν ξέρω  τι περισσότερο με πονά· ότι δεν θα είσαι πια εδώ,  ή ότι ποτέ πραγματικά δεν ήσουν. Η αξόδευτη αγάπη με βαραίνει,  τα αν και τα γιατί στοιχειώνουν κάθε γωνιά του σπιτιού. Πάρε με μαζί σου· κι ας περπατήσουμε σε δρόμους παράλληλους,  κι ας φτάσουμε σε διαφορετικό προορισμό.  Αρκεί να ξέρω ότι η σκιά σου είναι ακόμα εκεί. *Η Μαρία Παπαδοπούλου είναι μεταφράστρια και καθηγήτρια αγγλικών. Γράφει διηγήματα στα ελληνικά και στα αγγλικά. Το βιβλίο της «Η ζωή από το τζάμι περνά» εκδόθηκε πρόσφατα από τις ...

Η Εβελίνα Μηνά απαντά...

Την Εβελίνα Μηνά τη γνώρισα μέσω του λογαριασμού της στο instagram (@bibliarakia) και με εντυπωσίασε τόσο η αγάπη της για τη λογοτεχνία, όσο και το υπέροχο περιεχόμενο που ανεβάζει. Έπειτα, ανακάλυψα το blog της (https://bibliarakia.wordpress.com/) και η δουλειά που κάνει θεωρώ πως είναι ιδιαίτερα αξιόλογη. Γι' αυτό της πρότεινα να απαντήσει τις ερωτήσεις μου για το Rotten Poets Society και εκείνη - με χαρά - δέχτηκε την πρόταση μου. Δείτε τι απάντησε...  Πώς αγάπησες την λογοτεχνία; Τι σε έκανε να την λατρέψεις; Η λογοτεχνία υπήρχε πάντα στην ζωή μου. Θυμάμαι πως πηγαίναμε με τον μπαμπά μου στη δημοτική βιβλιοθήκη από πολύ μικρή, δανειζόμασταν και οι δύο βιβλία και τα διαβάζαμε παρέα. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάποια περίοδο της ζωής μου που να μην διάβαζα (διάβαζα καθημερινά ακόμα και στην Γ' Λυκείου). Αυτό που με έκανε να λατρέψω την ανάγνωση ήταν το πρώτο αγαπημένο μου βιβλίο, με τίτλο "Ως διά μαγείας" της Μαρίας Παπαγιάννη. Θυμάμαι πως το είχα διαβάσε...

Τα χέρια

Γ ράφει η  Μ αρία Π απαδοπούλου* Πάντα ήθελα να απλώσει τα χέρια του να πιάσει κάτι, αλλά ποτέ δεν το έκανε. Το βάζο με το γλυκό κυδώνι της γιαγιάς. Μόνο που το έβλεπε, του έτρεχαν τα σάλια. Κάθε φορά  όμως που άνοιγε το ντουλάπι για να το πάρει άκουγε πίσω του τη φωνή της γιαγιάς  «Άστο κάτω! Αυτό είναι για τους ξένους!» Το αυτοκίνητο του μεγάλου του αδελφού. Ήταν μεγάλο, κατακόκκινο σαν τη φωτιά, γυαλιστερό. Εκείνος δεν είχε δικό του αυτοκίνητο. Οι γονείς του δεν είχαν αρκετά λεφτά για να πάρουν παιχνίδια και για τους δύο , κι ο αδελφός του δεν του το έδινε ποτέ. Τα βράδια σκεφτόταν πολλές φορές να πάει και να το αρπάξει κάτω από το κρεβάτι που το φύλαγε ο αδελφός του. Αλλά την ίδια στιγμή θυμόταν την απειλή του αδελφού του «Αν πάρεις το αυτοκίνητό μου θα  σε πλακώσω στο ξύλο» Τον  χτυπημένο σκύλο που βρήκε στον σκουπιδοτενεκέ. Ήθελε τόσο πολύ να τον πάρει σπίτι, να τον φροντίσει, να τον χαϊδέψει ,να κοιμηθούν μαζί. Να μιλήσουν χωρίς να πουν τίποτα. Να δουν μα...